Zasada wieczystości to doktryna prawna, która zapobiega sytuacji, w której własność zostaje utrwalona na tak długo, że żadna żyjąca osoba nie może jej skutecznie kupić, sprzedać ani używać. Leży na styku prawa własności i porządku publicznego. Podstawowa idea jest prosta. Społeczeństwo potrzebuje rynków, aby funkcjonować. Grunty i aktywa muszą pozostać zbywalne. Jeśli wola zmarłego może kontrolować gospodarstwo przez trzy stulecia, gospodarstwo to staje się ciężarem własnym. Prawo interweniuje, aby powstrzymać taki wpływ.
Pochodzenie koncepcji
Termin wieczność pochodzi od łacińskiego słowa in perpetuum, biblijnego wyrażenia wskazującego na wieczne istnienie Boga. To nie przypadek, że pożyczyli go pierwsi angielscy prawnicy. Pod koniec XVI wieku autorzy traktatów próbowali stworzyć dokumenty, które na zawsze uczyniłyby ziemię niezbywalną. Sądy odrzuciły te próby jako nieważną ludzką próbę konkurowania z boską wiecznością.
Odrzucenie to dało początek zasadzie. Wieczność stała się prawnym przeciwieństwem wolności. Pod koniec XVII wieku sędziowie jasno stwierdzili, że przyszłe prawa nie mogą uniemożliwiać przenoszenia własności na „zbyt długi” czas. Następne 150 lat (1687–1833) upłynęło na określeniu, co dokładnie oznacza „zbyt długo”.
Klasyczna formuła: życie istniejących osób plus 21 lat
W prawie zwyczajowym określono określony termin. Nieruchomość nie może być ograniczona na czas przekraczający:
- długość życia osób żyjących w momencie przeniesienia
- plus 21 lat
- plus wszelkie okresy ciąży
Formuła ta była zgodna z angielskimi umowami przedmałżeńskimi, gdzie często zabezpieczano ziemię do osiągnięcia przez najstarszego syna pełnoletności. Zasada ta wygasła wszelkie prawa własności, rzeczywiste lub osobiste, które mogły wejść w życie po tym okresie. Koncentrowała się na możliwościach, a nie na rzeczywistych wydarzeniach. Prezent, który mógł zadziałać zbyt późno, był nieważny, nawet jeśli zaczął obowiązywać wcześniej.
Ta „prawo zwyczajowe na zawsze” nadal obowiązuje w Anglii i wielu stanach amerykańskich i reguluje zarówno grunty, jak i własność osobistą. Równoważy dwa sprzeczne interesy. Gwarantuje, że nieruchomość stanie się zbywalna po rozsądnym terminie. Ogranicza także moc martwej ręki do kontrolowania przyszłości.
Dlaczego sądy zmieniły zasady w Nowym Jorku
W 1830 roku legislatura Nowego Jorku zmieniła zasady gry. Przyjęli ustawy skracające dopuszczalny okres. Zastosowali tę zasadę również do czasu trwania trustów prywatnych, a nie tylko do przyszłych praw. Ta innowacja legislacyjna rozprzestrzeniła się na inne stany.
Ale tendencja się odwróciła. W ciągu następnego stulecia państwa na ogół powróciły do standardu prawa zwyczajowego. Sam Nowy Jork w dużej mierze powrócił do pierwotnych zasad w 1958 r. Dlaczego wystąpiły te wahania? Prawnicy ze świata prawa zwyczajowego powszechnie zgadzają się, że klasyczna zasada jest zbyt kapryśna. Może unieważnić trusty działające w dobrej wierze na podstawie hipotetycznych zdarzeń, które nigdy nie mają miejsca. Aby złagodzić tę dotkliwość, konieczne stały się zmiany legislacyjne.
Nowoczesne reformy: od 80 do 125 lat
Charakter tych zmian różni się w zależności od jurysdykcji. W Anglii Ustawa o wieczności i oszczędnościach z 1964 r. przyniosła daleko idące zmiany. Pozwalało to na uznanie zarządzeń za ważne, jeżeli rzeczywiście weszły w życie w ustawowym „okresie wieczystości”, nawet jeśli mogły naruszać zasadę prawa zwyczajowego. Zastąpiło to możliwe zdarzenia rzeczywistymi wydarzeniami.
Prawo pozwalało także założycielom lub spadkodawcom na określenie indywidualnego okresu – do 80 lat – dla konkretnych umów lub testamentów. Następnie Ustawa o wieczności i oszczędnościach z 2009 roku wydłużyła domyślny okres wieczystości do 125 lat.
Wyjątki od reguły istnieją także w przypadku polityk społecznych uznawanych za ważniejsze od ogólnej alienacji. Należą do nich:
– trusty wieczyste miejsc pochówku
– zarządzanie zaufaniem do planów emerytalnych
– datki na cele charytatywne
– inne specyficzne rodzaje transmisji
Zasada dotycząca wieczności nie jest statyczna. Ewoluuje, gdy sądy i ciała ustawodawcze porównują potrzebę mobilności majątku z chęcią poszanowania długoterminowych zamierzeń. Dla każdego, kto sporządza testament lub tworzy trust, zrozumienie, która wersja zasady ma zastosowanie w Twojej jurysdykcji, ma kluczowe znaczenie. Błąd może sprawić, że kluczowy punkt stanie się nieważny.
