Het diplomatieke team van president Donald Trump is momenteel bezig met een delicate politieke evenwichtsoefening: het overtuigen van de president om een raamwerk voor een nucleair akkoord met Iran te aanvaarden dat hij eerder had afgewezen. Het voorstel, dat zich richt op het uitwisselen van financiële steun voor het hoogverrijkte uranium van Iran, weerspiegelt precies de voorwaarden die Trump vorige maand van tafel trok, waardoor een complexe interne strijd binnen het Witte Huis ontstond.
Het dilemma van “geld voor uranium”.
De kern van de huidige onderhandelingen is een memorandum van overeenstemming, waarbij Iran zijn voorraad hoogverrijkt uranium zou opgeven en zou instemmen met een moratorium op verdere verrijking voor een periode van ongeveer twaalf tot vijftien jaar. In ruil daarvoor zouden de Verenigde Staten miljarden aan sancties verlichten en geleidelijk bevroren Iraanse fondsen vrijgeven.
Deze structuur is vrijwel identiek aan de ‘cash for uranium’-overeenkomst die vorige maand in Islamabad werd besproken. Destijds keurde Trump het concept aanvankelijk goed, wat de onderhandelaars, waaronder vice-president JD Vance, speciaal gezant Steve Witkoff en Jared Kushner, aanmoedigde. De deal strandde echter toen Trump werd gewaarschuwd dat het vrijgeven van bevroren tegoeden zou kunnen worden afgeschilderd als het overhandigen van Iran aan ‘pallets met contant geld’. Dit verhaal weerspiegelde zijn al lang bestaande kritiek op het Joint Comprehensive Plan of Action (JCPOA) uit het Obama-tijdperk, dat hij ervan beschuldigde Iran geld te geven zonder adequate waarborgen.
De paradox: De huidige beste optie van de regering om Iran te stimuleren is precies het mechanisme waarvan Trump eerder vreesde dat het zijn politieke merk zou schaden.
Interne verdeeldheid en strategische afwezigheden
De spanning over dit beleid heeft geleid tot opvallende afwezigheden onder belangrijke figuren uit de regering. Minister van Buitenlandse Zaken Marco Rubio en de nationale veiligheidsadviseur Mike Waltz hebben zich grotendeels uit de voorhoede van de Iraanse onderhandelingen verwijderd. In plaats daarvan heeft Rubio zich geconcentreerd op Latijns-Amerikaanse kwesties, waaronder de inspanningen om de Venezolaanse olie-infrastructuur weer op te bouwen door middel van private equity-investeringen.
Bronnen suggereren dat sommigen binnen Rubio’s omgeving verrast waren dat vice-president Vance bij de gesprekken betrokken was, hoewel assistenten dicht bij Vance beweren dat Trump rechtstreeks de opdracht had gekregen om deel te nemen. Deze afstandelijkheid weerspiegelt een bredere behoedzaamheid onder topfunctionarissen over het grote risico van een nieuwe diplomatieke ontrafeling.
De politieke inzet
De adviseurs van Trump beweren dat financiële prikkels momenteel het meest overtuigende instrument zijn om Iran aan tafel te krijgen, waarbij ze opmerken dat er weinig andere opties bestaan om zijn nucleaire vooruitgang een halt toe te roepen. Eén anonieme adviseur betoogde dat het huidige raamwerk superieur is aan de Obama-deal, omdat het onmiddellijke controle over het uranium inhoudt voor vernietiging of vermenging, in plaats van alleen maar toezicht.
Trump blijft echter weerstand bieden aan elke regeling die lijkt op onvoorwaardelijke financiering voor Teheran. De beslissing hangt nu af van de mate waarin de president een diplomatieke overwinning waardeert op de politieke optiek van het ‘betalen’ van Iran. Omdat er weinig alternatieven zijn om de nucleaire ambities van Iran te vertragen, staat de regering voor een grimmige keuze: het riskeren van een politieke reactie door een deal te accepteren die hij ooit heeft afgewezen, of een pad volgen zonder duidelijke invloed.
Conclusie
De regering-Trump zit gevangen in een diplomatieke situatie waarbij het meest effectieve instrument voor het oplossen van de nucleaire crisis in Iran ook politiek kwetsbaar is. Of Trump zijn verlangen naar een deal kan verzoenen met zijn afkeer van de optiek van financiële concessies, blijft de centrale vraag die het Amerikaanse beleid ten aanzien van Teheran bepaalt.
