De aandelenmarkt blijft de dominante motor van de welvaartsgroei, vooral voor de top 10% en vooral de top 1%. Recente gegevens van CNBC en de Federal Reserve laten zien dat bedrijfsaandelen en aandelen in beleggingsfondsen in handen van de rijkste Amerikanen zijn gestegen van $39 biljoen naar $44 biljoen, waarbij de top 1% nu meer dan de helft (50,2%) van al het Amerikaanse aandelenbezit in handen heeft vanaf het derde kwartaal van 2025.
Aandelen presteren op de lange termijn beter dan obligaties
Historisch gezien hebben aandelen aanzienlijk beter gepresteerd dan vastrentende activa vanwege het inherente hogere risico. Uit analyse van de rendementen van 1920 tot 2019 blijkt dat Amerikaanse en Canadese aandelen gemiddeld een jaarlijks rendement van 10,9% behaalden (8,2% gecorrigeerd voor inflatie), terwijl obligaties slechts 4,9% opbrachten (2,3% gecorrigeerd voor inflatie). Dit betekent dat aandelenbeleggers op de lange termijn ruim 3,6 keer hogere rendementen zagen.
Hogere rendementen gaan echter gepaard met een grotere volatiliteit, en prestaties uit het verleden zijn nooit een garantie voor toekomstige resultaten.
De eenvoudigste strategie werkt vaak het beste
Voor gemiddelde beleggers bevelen financiële adviseurs een eenvoudige aanpak aan: langetermijnbeleggen, brede diversificatie en doelgerichte planning. Dit wordt ondersteund door onderzoek dat aantoont dat het simpelweg kopen en aanhouden van een S&P 500-indexfonds zelfs betere rendementen kan opleveren dan de beste universitaire fondsen. Van 2016 tot 2025 behaalde de S&P 500 gemiddeld een jaarlijks rendement van 13,7%, vergeleken met 9,2% voor Ivy League-schenkingen.
De meest effectieve aanpak voor de meeste mensen is “langetermijndenken, brede diversificatie en doelgerichte planning.” – Paul Ferrara, Senior Wealth Counselor bij Avenue Investment Management
De ongelijkheid in welvaart wordt door deze rendementen nog verergerd, omdat degenen met kapitaal het best gepositioneerd zijn om te profiteren van de langetermijngroei van de aandelenmarkt. Deze trend roept vragen op over systemische ongelijkheid en de rol van financiële markten bij het vergroten van de welvaartskloof.
Conclusie: De gegevens bevestigen dat de rijkdom op de aandelenmarkten steeds meer geconcentreerd is aan de top, gedreven door superieure langetermijnrendementen. Voor gemiddelde beleggers kan een eenvoudige indexfondsstrategie betere resultaten opleveren dan zelfs institutionele fondsen, maar het onderliggende probleem van vermogensongelijkheid blijft bestaan.
