De komende film Michael staat op het punt een van de meest succesvolle muziekbiopics uit de geschiedenis te worden, met een verwachte Amerikaanse box office-winst van $70 miljoen. Maar ondanks zijn commerciële momentum heeft de film online een hevig ideologisch conflict aangewakkerd. Dit debat gaat niet alleen over een film; het is een fundamentele strijd over hoe we waarheid, beroemdheid en de relatie tussen het werk van een kunstenaar en zijn persoonlijke gedrag definiëren.
Een verhaal over twee verhalen
De controverse komt voort uit een enorme discrepantie tussen de manier waarop de film Michael Jackson portretteert en hoeveel van zijn leven deze feitelijk beslaat.
- De aanpak van de film: Regisseur Antoine Fuqua heeft een verhaal gecreëerd waarin Jacksons muzikale genie centraal staat. De film concentreert zich op carrièrebepalende mijlpalen, zoals de creatie van de muziekvideo “Thriller”, waarmee Jackson feitelijk wordt neergezet als een icoon van artistieke deugd.
- The Missing Years: De film stopt abrupt in 1988, waardoor de meest controversiële twee decennia van Jacksons leven feitelijk worden uitgewist. Dit geldt ook voor de talrijke beschuldigingen van seksueel misbruik en de juridische gevechten die zijn latere jaren bepaalden.
Deze ‘gezuiverde’ versie van de geschiedenis is niet slechts een creatieve keuze, maar een juridische en financiële noodzaak. Uit rapporten blijkt dat er een nieuwe opname van $ 15 miljoen heeft plaatsgevonden nadat een scène met een politie-inval uit 1993 was verwijderd vanwege wettelijke schikkingsbeperkingen. Omdat de nalatenschap van Jackson een vetorecht heeft over het gebruik van zijn muziek, werd bovendien het vermogen van de film om Jacksons duistere kant te verkennen aanzienlijk beperkt.
Het debat “Artiest versus actie”.
Het verzet heeft het publiek in twee verschillende kampen verdeeld, wat een weerspiegeling is van een bredere culturele spanning met betrekking tot de ‘annuleringscultuur’ en historische verantwoordelijkheid.
- The Defenders: Jacksons fans beweren dat zijn muzikale nalatenschap op zijn eigen merites moet worden beoordeeld. Ze beweren dat de beschuldigingen zijn ongekende prestaties, waaronder dertien nummer één singles en twee opnames in de Rock & Roll Hall of Fame, niet mogen overschaduwen. Voor deze groep is de film een manier om de mythe van de kunstenaar terug te winnen.
- De critici: Tegenstanders beweren dat een echte biopic een compleet, onwrikbaar beeld van een persoon moet geven. Ze beschouwen het weglaten van Jacksons vermeende wangedrag in de film als een gebrek aan verantwoordelijkheid. Zoals een criticus opmerkte, lijkt het beëindigen van het verhaal met de release van het album Bad op het beëindigen van een biopic van OJ Simpson op het moment dat hij de Heisman Trophy won – het negeert de onvermijdelijke en transformerende realiteit van zijn leven.
Een gebroken erfenis
Het conflict wordt verder gecompliceerd door het feit dat zelfs Jacksons eigen familie verdeeld is. Terwijl zijn neef, Taj Jackson, heeft beloofd “het verhaal terug te winnen” van de media, hebben andere familieleden afstand genomen van het project. Zijn dochter, Paris Jackson, heeft kritiek geuit op de film omdat deze zich richt op een specifiek segment van de fandom dat ‘de fantasie’ verkiest boven de realiteit.
Deze fragmentatie benadrukt een belangrijke verschuiving in de moderne media: het tijdperk van het ‘collectieve verhaal’ is voorbij. In een digitaal tijdperk is er niet langer één enkele, universeel aanvaarde versie van het verhaal van een beroemdheid. In plaats daarvan “beeldhouwt het publiek zijn eigen waarheden” via sociale media, documentaires als Leaving Neverland en zeer zorgvuldig samengestelde biografische films.
Conclusie
Uiteindelijk is het onwaarschijnlijk dat Michael de positie van Michael Jackson in de popcultuur zal veranderen; zijn invloed is te diep verankerd in het mondiale muzikale weefsel om te worden uitgewist. In plaats daarvan dient de film als een bliksemafleider voor een veel grotere vraag: kunnen we het in een tijdperk van gefragmenteerde informatie ooit echt eens worden over de ‘waarheid’ van iemands leven?
