Sześciu demokratycznych prawodawców żąda odpowiedzi od szefa wywiadu narodowego na temat tego, czy korzystanie z wirtualnej sieci prywatnej (VPN) pozbawia Amerykanów konstytucyjnej ochrony prywatności. Problem: ponieważ VPN maskuje prawdziwą lokalizację użytkownika, agencje wywiadowcze mogą uznać tych użytkowników za obcokrajowców i poddać ich inwigilacji bez nakazu.
Paradoks narzędzi zapewniających prywatność
Sytuacja jest ironiczna. Agencje federalne, w tym FBI, NSA i FTC, faktycznie zalecają VPN w celu zwiększenia prywatności w Internecie. Jednakże zastosowanie się do tej rady może w sposób niezamierzony pozbawić Amerykanów ochrony prawnej, na której polegają. Wynika to ze sposobu, w jaki agencje wywiadowcze klasyfikują ruch internetowy – nieznane pochodzenie często uważane jest za obce. Miliony ludzi codziennie korzystają z VPN, aby uzyskać dostęp do treści objętych ograniczeniami geograficznymi lub zabezpieczyć publiczne Wi-Fi, nieświadomi, że mogą zatrzeć granice w celach nadzoru.
Jak działa nadzór: sekcja 702 i dyrektywa 12333
Debata koncentruje się wokół dwóch kluczowych uprawnień: sekcji 702 ustawy o wywiadzie zagranicznym (FISA) i dyrektywy 12333. Artykuł 702 umożliwia rządowi przechwytywanie komunikacji zagranicznej, ale gromadzi także ogromne ilości danych z USA, które FBI może przeglądać bez nakazu. Program wygasa w przyszłym miesiącu, rozpoczynając zaciekłą walkę w Kongresie o reformy prywatności.
Dyrektywa 12333, opracowana w czasach Reagana, pozwala na jeszcze szerszą inwigilację cudzoziemców przy minimalnym nadzorze, z zastrzeżeniem zasad zatwierdzonych wyłącznie przez Prokuratora Generalnego USA. To samo założenie ma zastosowanie w przypadku obu mocy: jeśli lokalizacja jest nieznana, osobę uważa się za osobę niebędącą Amerykaninem. Oznacza to, że Amerykanin korzystający z serwera VPN w Amsterdamie wydaje się być nie do odróżnienia dla agencji wywiadowczych od obywatela Holandii.
Założenie domyślne: obywatel spoza USA
Odtajnione podręczniki wywiadu to potwierdzają. NSA i Departament Obrony domyślnie uznają nieznane lokalizacje za należące do obywateli spoza USA. Komercyjne sieci VPN kierują ruch przez serwery na całym świecie, mieszając użytkowników z różnych krajów. Pojedynczy serwer, nawet w USA, może przenosić zagraniczne wiadomości, co czyni go potencjalnym celem inwigilacji.
Najważniejsze pytanie: co mogą zrobić Amerykanie?
Z pisma prawodawców, podpisanego przez senatorów Rona Wydena, Elizabeth Warren i innych, nie wynika, że ruch VPN podlega obecnie tym organom. Zamiast tego zwraca się do dyrektor wywiadu narodowego Tulsi Gabbard o publiczne wyjaśnienie wpływu korzystania z VPN na prawa Amerykanów do prywatności. W piśmie wskazano, że co roku wydaje się miliardy dolarów na sieci VPN, które często są reklamowane jako narzędzia zapewniające prywatność, ale konsumenci otrzymują niewiele wskazówek, jak chronić swoje prawa. Ustawodawcy domagają się jasności: czy Amerykanom można zagwarantować konstytucyjną ochronę, do której są uprawnieni, korzystając z tych usług?
Pytanie jest kluczowe, ponieważ bez jasnych odpowiedzi Amerykanie mogą nieświadomie rezygnować z prawa do prywatności w zamian za fałszywe poczucie bezpieczeństwa. Trwająca debata na temat sekcji 702 FISA podkreśla pilność sytuacji, ponieważ prawodawcy debatują nad tym, czy przedłużeniu powinny towarzyszyć silniejsze zabezpieczenia przed nieuzasadnionym nadzorem.
Ostatecznie sedno problemu jest proste: Amerykanie mają prawo wiedzieć, czy narzędzia, których używają do ochrony swojej prywatności, nieświadomie narażają ich na nadużycia ze strony rządu.
