De huizenprijzen in de VS blijven ondanks de recente versoepeling hoog, met een gemiddelde verkoopprijs van $410.800 in het tweede kwartaal van 2025 – een aanzienlijke stijging ten opzichte van de $327.100 tien jaar eerder. Nu president Trump prioriteit geeft aan betaalbaarheid, volgt hier een overzicht van de mogelijke verschuivingen in het huisvestingsbeleid als hij een tweede termijn veiligstelt, met de nadruk op de veranderingen die in 2026 worden verwacht.
De rol van Fannie Mae en Freddie Mac wordt uitgebreid
Een belangrijk voorstel is om door de overheid gesponsorde ondernemingen (GSE’s) Fannie Mae en Freddie Mac voor 200 miljard dollar aan hypotheekobligaties te laten kopen. Dit is geen nieuw idee; vóór de financiële crisis van 2008 hadden de GSE’s ooit elk meer dan 900 miljard dollar aan door hypotheek gedekte waardepapieren in handen.
Waarom dit van belang is: Verhoogde GSE-aankopen zouden kredietverstrekkers de ruimte kunnen geven om meer hypotheken uit te geven, maar critici beweren dat dit de rente niet direct zal verlagen. De echte aanjager van de rentetarieven is de markt voor staatsobligaties, waar de aanpak van het Witte Huis contraproductief kan zijn.
Introductie van 50-jarige hypotheken
Trump heeft ook het idee geopperd om de hypotheektermijnen te verlengen tot 50 jaar om de maandelijkse betalingen te verminderen.
De realiteit: Hoewel de betalingen lager zouden zijn, zou dit kredietnemers tot ver in hun pensioenjaren in de schulden kunnen houden. Velen zullen niet lang genoeg leven om de leningen af te betalen, en de financiële druk zal waarschijnlijk toenemen naarmate het inkomen op oudere leeftijd daalt. Sommige deskundigen suggereren zelfs dat langere leentermijnen de prijzen zouden kunnen verhogen door de vraag aan te wakkeren zonder het kerntekort aan te pakken.
Beperking voor institutionele beleggers
Een ander voorstel is om grote institutionele beleggers te verbieden eengezinswoningen te kopen, vooral woningen die bestemd zijn voor de verhuur. Het doel is om de woningvoorraad te vergroten en de prijzen te verlagen.
Echter: Analisten merken op dat beperkingen op het grondgebruik, en niet institutionele kopers, de belangrijkste barrière vormen voor de betaalbaarheid van woningen. Zelfs als het verbod wordt aangenomen, zal het het fundamentele aanbodtekort niet oplossen – waarvoor miljoenen extra woningen moeten worden gebouwd boven het huidige bouwniveau.
Conclusie: Het huisvestingsbeleid van Trump is erop gericht de betaalbaarheid aan te pakken, maar de effectiviteit ervan is onzeker. Het kernprobleem is niet alleen de financiering of de activiteiten van investeerders; het is een systemisch gebrek aan aanbod, beperkt door regelgeving op het gebied van bestemmingsplannen en landgebruik. De voorgestelde maatregelen hebben mogelijk een beperkte impact zonder bredere structurele hervormingen.
