Voor veel Amerikanen met lagere inkomens brengt het vooruitzicht op pensionering een specifieke angst met zich mee: de angst dat de besparingen simpelweg niet ver genoeg zullen reiken. De realiteit is grimmig. Volgens AARP is de sociale zekerheid bedoeld om slechts ongeveer 40% van het inkomen vóór pensionering te vervangen. Dat laat een aanzienlijk gat achter dat moet worden opgevuld met persoonlijke spaargelden of andere inkomstenbronnen.
Voor degenen die tijdens hun werkzame jaren geen substantiële rijkdom hebben vergaard, ligt de oplossing vaak niet in het verdienen van meer, maar in het strategisch liquideren van bezittingen die niet langer een doel dienen. Het verkopen van spullen vóór pensionering kan onmiddellijke cashflow genereren en lopende kosten elimineren, waardoor een stabielere financiële basis ontstaat voor de komende decennia.
De tweede auto: dubbele kosten besparen
Voor huishoudens met twee inkomens zijn twee voertuigen vaak een logistieke noodzaak. Pensioen verandert echter vaak de dagelijkse routine. Zonder de noodzaak om naar afzonderlijke werkplekken te pendelen, vinden veel paren dat één auto voldoende is voor hun behoeften.
Het verkopen van een tweede voertuig levert een dubbel financieel voordeel op:
* Onmiddellijke geldinjectie: De verkoopopbrengst kan rechtstreeks aan het pensioensparen worden toegevoegd.
* Terugkerende besparingen: Eigenaren besparen aanzienlijk op verzekeringspremies, registratiekosten, onderhoud en brandstof.
Een enkele auto verlaagt de vaste lasten van het huishouden, waardoor de maandelijkse cashflow vrijkomt voor andere pensioenbehoeften.
Timeshares: een verplichting, geen bezit
Veel gepensioneerden gaan ervan uit dat ze hun timeshare vaker zullen gebruiken zodra ze stoppen met werken. Uit financiële analyses blijkt echter vaak het tegenovergestelde. Timeshares vormen doorgaans een netto aanslag op de middelen als gevolg van stijgende onderhoudskosten, speciale beoordelingen en de verborgen reiskosten naar de bestemming.
Hoewel het verkopen van een timeshare moeilijk kan zijn – en vaak weinig tot geen geld oplevert – stopt het afstoten ervan het bloeden. Door een timeshare los te laten, worden terugkerende kosten geëlimineerd die een afnemend rendement opleveren, waardoor gepensioneerden dat geld kunnen besteden aan flexibelere en betaalbare reisopties.
Ongewenste erfstukken: liquiditeit boven erfenis
Het verkopen van familiestukken kan emotioneel moeilijk zijn, maar het is een pragmatische beslissing voor mensen met beperkte pensioenfondsen. Artikelen zoals fijn porselein, zilveren bestek of gespecialiseerde verzamelobjecten liggen vaak ongebruikt in de opslag.
Als volwassen kinderen hebben aangegeven deze spullen niet te willen, heeft het bewaren ervan geen enkel functioneel of sentimenteel doel. Door ze te verkopen worden twee doelen bereikt:
1. Het zet slapende activa om in liquide middelen voor pensioenkosten.
2. Het bespaart erfgenamen de last van het weggooien van ongewenste spullen na het overlijden van de eigenaar.
Slecht presterende beleggingen: het oogsten van belastingverliezen
Pensioen is een ideaal moment om beleggingsportefeuilles te herzien. Naarmate individuen ouder worden, verschuift de strategie vaak naar kapitaalbehoud in plaats van naar agressieve groei. Deze beoordeling moet onder meer het identificeren van ondermaats presterende activa omvatten.
Het verkopen van beleggingen met niet-gerealiseerde verliezen kan aanleiding geven tot het oogsten van belastingverliezen. Met deze strategie kunnen gepensioneerden verliezen claimen op hun belastingaangiften, wat de vermogenswinsten kan compenseren en de totale belastingplicht kan verminderen. Bovendien maakt de verkoop van stagnerende of slecht presterende activa kapitaal vrij dat kan worden geherinvesteerd in stabielere, conservatievere instrumenten die beter geschikt zijn voor het genereren van pensioeninkomsten.
Het huis: de juiste maatvoering voor inkomen
Voor veel Amerikanen vertegenwoordigt de hoofdwoning het grootste deel van hun vermogen. Het onderhouden van een groot huis na pensionering kan echter een financiële last zijn. Het verkopen van een hoofdwoning om een kleiner huis of een huis in een meer betaalbaar gebied te kopen, kan een aanzienlijk eigen vermogen vrijmaken.
Deze ‘right-sizing’-strategie biedt meerdere voordelen:
* Cash Release: Het verschil in verkoopprijs en aankoopprijs levert een forfaitair bedrag op voor het pensioen.
* Lagere lopende kosten: Kleinere huizen hebben doorgaans lagere onroerendgoedbelasting, energierekeningen en onderhoudskosten.
In sommige gevallen kan het verkopen van de woning en verhuren de financieel meest gezonde optie zijn. Hoewel de huurprijzen hoog kunnen zijn, kan het elimineren van onroerendgoedbelasting, verzekeringen en grote reparatiekosten het huren op de lange termijn goedkoper maken dan het bezitten ervan. Gepensioneerden moeten de totale kosten van eigendom versus huren zorgvuldig berekenen om het beste pad te bepalen.
Conclusie
Het loslaten van lang aangehouden bezittingen kan een emotionele uitdaging zijn, maar het is een noodzakelijke stap voor veel gepensioneerden met lagere inkomens die op zoek zijn naar financiële stabiliteit. Door op strategische wijze activa te verkopen die geen waarde of nut meer bieden, kunnen gepensioneerden de kloof tussen hun inkomen en hun uitgaven overbruggen, waardoor een comfortabeler en veiliger pensioen wordt gegarandeerd.
